نشان به آن نشان

که چشمهای خدا

کورند برای دیدنم هنوز

استکان به استکان می زنم

یاد تلخ و گس تو را

 

کله خرابتر از خرم اینروزها من

مست می کنم مدام

که خاکت کنم

در لفاف وعده های پوشالی خدا

زیر خروارها سلول مریض؛

پشت یاد گندیده ام

که گه گرفته است

از بس تو را به اعتصاب نشسته است؛

 

خسته ام

خسته ام از این همه خواستنت

تو سهم آغوش هر چه مرد

بهشت هم ارزانی خود خدا

 

کفر نوشته ام که نوشته ام

پرکن پیاله را...

 

 

 

پ.ن1: پر کن پیاله را/کاین آب آتشین/دیریست ره به حال خرابم نمیبرد/...

پ.ن2: بهشت یه جایی اونور دنیاست.یه جایی که تا بخوای برسی بهش هزار بار جونت بالا میاد و هزار بار سقط میشی.جهنم نزدیکتره اما.همینجا،کشور خودمون...حوصله بهشت رفتن ندارم،حرفیه؟

پ.ن3: این برا چندمین باره که تصمیم میگیرم که پی نوشت نذارم و باز میذارم.با اینا حس میکنم که شعرام خوب خونده نمیشن.چیکار کنم؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه 21 شهریور1386ساعت 12:40  توسط کامران فریدی  | 

---